مىشمارد . و هر كس در كارها خود را به زحمت بيهوده افكند ، از پاى مىافتد . ( 1 ) و آنكه خود را به دريا زند ، غرق مىشود . و آنكه خود رأى باشد ، گمراه مىگردد . و آنكه به عقل خودش بىنيازى جويد ، مىلغزد . و هر كس بر مردم تكبر كند ، خوارى يابد . و هر كس با آنان بىخردى كند ، دشنام مىشنود و آنكه به جاهاى بد وارد شود ، متهم مىگردد . و هر كس با فرومايگان همدم شود ، حقير مىگردد . و آنكه با علما همنشينى كند ، بزرگى مىيابد . و آنكه مزاح كند ، سبك شمرده مىشود و آنكه كناره‌گيرى نمايد ، سلامت مىبيند . و كسى كه شهوات را ترك كند ، آزاد مىشود . و آنكه حسد را ترك نمايد ، محبت مردم را به دست مىآورد . ( 2 ) اى پسرم ! عزّت مؤمن در بىنيازيش از مردم باشد . و قناعت ، ثروتى بىپايان است . و هر كس مرگ را بسيار به ياد آورد ، به اندك از دنيا راضى مىشود . و آنكه بداند سخنش از عملش شمرده مىشود ، سخنش كم مىشود جز در آنچه برايش سودبخش باشد ، شگفتى از كسى باشد كه از عقاب بترسد و به ثواب اميدوار باشد ، اما عمل نكند . ذكر ، نور است و غفلت تاريكى و جهالت گمراهى باشد و خوشبخت آن كسى است كه از ديگران پند گيرد ، ادب بهترين ميراث و حسن خلق ، بهترين همدم است . ( 3 ) اى پسرم ! با قطع رحم ، بركت و پيشرفتى نباشد و با معصيت‌كارى بىنيازى نخواهد بود . . . ( 4 ) اى پسرم ! عافيت ، ده جزء است ، نه جزء آن در خاموشى است مگر آنكه خدا را ياد كنند و يكى از آنها در ترك همنشينى با بىخردان است . هر كس با معصيت خداى عز و جل در مجالس ، خود را زينت دهد ، خوارى به ارث مىبرد . و هر كس علم طلب كند ، دانا مىشود . ( 5 ) اى پسرم ! سرآغاز علم ، مدارا كردن و آفت آن پرده‌درى است . و از